Midas Dekkers
Tag: Opvoeding
Het opvoeden beschouw ik als een typische vaardigheid van schoolopzieners en internaatsnonnen. Wie bemint kan er niets van en beseft hoogstens, dat kinderen hun ouders langzaam maar zeker opeten, een door de hemel gewild kannibalisme, waarbij gasten en spijzen gelijkelijk genieten.
De opvoeding is vaak voor de mens wat het haringkaken is voor de haring: hij krijgt wel een goede smaak maar hij leeft niet meer.
Je moet een kind niet als mens behandelen. Dat is het niet. Het is een heel ander wezen. Het is een larf. Probeer die larf niet tot mens op te voeden, dat lukt je toch niet, help hem liever om een goede larf te zijn, dan komt hij er vanzelf wel achter hoe hij zich tot mens kan ontpoppen. Tot die tijd behandel je hem het best alsof hij tot een andere soort behoort. Dat komt het meest met de werkelijkheid overeen.
Je gaat er als ouder toch altijd van uit dat je je kind zo kunt opvoeden dat de wereld er rijker van wordt. Terwijl de vader en moeder van Hitler dat wellicht ook hebben gedacht: ‘Wij zullen dat varkentje wel eens wassen.’
Het ouderschap is een staat van levenslange broedsheid.
Dom zijn de meeste ouders, angstig dom
en egoïstisch, in hun ongeschoold beminnen.
Zij kussen, maar zij kijken niet van binnen
en wrikken zo dat frêle zieltje krom.